நுழைவாயில்

சர்வ சக்தியுள்ள ‘கடவுள் இல்லை’ என்பது உறுதியானது! - ஆசிரியர் கி.வீரமணி ****** இனமானப் பேராசிரியரின் கொள்கை முழக்கம் என்றும் ஒலிக்கும்! - கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன் ****** எங்களைத் தூக்கிலிடக் கூடாது! சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும்! - மஞ்சை வசந்தன் ****** தந்தை பெரியாரின்றி போராட்டம் இல்லை! (56) - நேயன் ****** பெரிய இடம் (சிறுகதை) - இராம.அரங்கண்ணல் ****** அன்னை நாகம்மையாருக்கு ஈரோட்டில் முழு உருவச் சிலை _ கேள்வி_பதில்! ****** இராவணகாவியமும் கம்ப இராமாயணமும் _ ஓர் ஒப்பீடு! (சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள்) ****** மூச்சுக்காற்றான “தாய்’’ நீ! (கவிதை) - ஓவியக் கவிஞர் பெரு.இளங்கோ‘ ****** நம்பிக்கை தரும் திரைப்படங்கள் - சமா.இளவரசன் - உடுமலை ******செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

நம்பிக்கை தரும் திரைப்படங்கள் : நாடோடிகள்-2

கலைமணி & இளையமகன் ஊரின் பிரச்சினைகளை தன் மேல் போட்டுக் கொண்டு செயல்படும் கதையின் நாயகன் ஜீவா (நடிகர் சசிகுமார்), தன் ஜாதித் தலைவர் என்று சொல்லிக் கொள்ளக் கூடியவரையும் சேர்த்தே எதிர்க்கக் கூடிய போராட்டக்காரர். அதனாலேயே அவருக்குப் பெண் தரத் தயங்குகின்றனர் _ சொந்த மாமா உள்பட பலரும்! சொந்த வாழ்க்கை இப்படி ஆகிறது எனினும் நண்பர்களுடனும், மூத்த செஞ்சட்டைத் தோழர் ஒருவருடனும், மருத்துவரான பெண் தோழர் செங்கொடி (அஞ்சலி)யுடனும் போராட்டங்களைத் தொடர்பவர். சமூக ஊடகத்தின் வாயிலாக மாணவர்களையும், இளைஞர்களையும் “நாமாவோம்!’’ என்ற முழக்கத்தோடு ஒன்று திரட்டி போராட்டத்துக்குத் தயார் செய்யும்போது, காவல்துறை உதவியோடு அதைக் குலைக்க எடுக்கும் முயற்சியில் வெற்றி பெறுகிறார்கள் ஆதிக்கவாதிகள். இக் காட்சியும் தொலைக்காட்சி செய்திகளில் காட்டப்பட, அப்போது பார்க்கப் போன பெண் குடும்பமும் திருமணத்திற்கு மறுக்கிறது. இப்படி வரிசையாகத் திருமணம் தள்ளிப்போகும் நாயகனுக்கு ஊரில் உள்ள சிலர் மூலம் ஒரு பெண் குடும்பத்திலிருந்தே அழைப்பு கிடைத்து, திருமணமும் நடக்கிறது. முதலிரவு அறையில் தற்கொலைக்கு முயலும் மனைவியிடம் காரணம் கேட்க, தான் காதலித்ததையும், தன் காதலன் உயிரைக் காப்பதற்காகவே, தான் இத்திருமணத்திற்கு ஒப்புக் கொண்டதையும் தெரிவிக்கிறார் மணமகள். அன்றிரவே தன் நண்பர்களுடன் ஆலோசித்து, தன் காதலனைத் தேடிப்  பிடித்து, இரவோடு இரவாக ஊரைவிட்டு அனுப்பிவைக்கிறார் நாயகன் ஜீவா. மணமகள் காணவில்லை என்கிற செய்தியை மறுநாள் காலையில் அறிந்து உறவினர்கள் தேடத் தொடங்க, “அவரை அனுப்பிவைத்தது நான் தான்’’ என்று ஜீவா சொன்னதும், அவர் மீது கோபம் கொண்டு தாக்கத் தொடங்குகிறார்கள். காதலர்களைத் தேடி ஆணவக் கொலை செய்துவிடத் துடிக்கும் ஜாதி வெறியர்கள், அவர்களைத் தேடி அலையத் தொடங்குகிறார்கள். அதே வேளையில் பல்வேறு ஊர்களுக்கு இடம் மாற்றி, இறுதியில் கேரளாவில் இடதுசாரித் தோழர்கள் மூலம் தங்க வைக்கிறார் ஜீவா. வீட்டுக்குப் பேச வேண்டும் என்கிற வழக்கமான இளம் ஜோடிகளின் உந்துதலால், உறவினருக்கு செல்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு பெண் பேசிவிட, சமாதானம் ஆனது போல ஏமாற்றி, காதலர்களைக் கொன்றுவிட திட்டம் தீட்டுகின்றனர் _ ஜாதிவெறி பிடித்த பெண்ணின் உறவினர்கள். இவர்களிடமிருந்து இருவரையும் காப்பதற்காக நாயகனும் அவரது தோழர்களும் மேற்கொள்ளும் முயற்சிதான் விறுவிறுப்பான ‘நாடோடிகள் _- 2’. போராட்டக் களத்தில் இணையும் ஜீவாவும், செங்கொடியும் வாழ்க்கையில் இணைய முடிவெடுப்பது இன்னொரு கிளைக் கதை. படத்தின் இயக்குநர் சமுத்திரக் கனியை திரையுலகில் முதலில் தனித்துக் காட்டிய நாடோடிகள் முதல் பாகத்துக்கும், இரண்டாம் பாகத்துக்கும் கருத்தளவில் பெரும் வளர்ச்சி உண்டு. முதல்பாகத்தில் காதலர்களைச் சேர்த்துவைக்க கடுமையான தியாகங்களுக்குப் பிறகும் போராடும் நண்பர்களையும், இளமை மகிழ்ச்சியில் திளைத்தபின் பிரிந்துசெல்லும் காதலர்களையும் காட்டி, எனினும் உண்மைக் காதலுக்காக மீண்டும் நண்பர்கள் போராடத் தயாராக இருப்பதாகக் காட்டும்  படம், காதலர்களைச் சாடும் பாணியில் கூடுதலாக நகர்ந்து, சற்றே பொதுப்புத்தி சாயலில் செல்லும். அது ஒருவகை சமூகப் பிரதிபலிப்பு. ஆனால், இரண்டாம் பாகம் சிந்தனைப் போக்கிலேயே மாற்றம் கொண்டது. இன்னும் தெளிவான பாதைக்கு நகரத் தொடங்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் சமுத்திரக்கனி என்பதைச் சொல்லும் படம். ஜாதி வெறி பிடித்தால், தான் சீராட்டி, பாராட்டித் தூக்கி வளர்த்த பெண் வேற்று ஜாதி பையனைக் காதலிப்பதை உலகமே அழிந்துவிடுவதைப் போலக் கருதி, தான் பெற்ற மகளையே கொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இட்டுச் செல்லும் சமூக அழுத்தம் இன்றும் தொடர்கிறது என்பதே ‘நாடோடிகள்_-2’ கதையின் முக்கிய கருவாகும்.  ஜாதியின் தீவிரம் பற்றிச் சொல்லும்போது, ‘இரண்டாயிரம் வருடங்களாக இருந்து வரக்கூடிய கொடியநோய்’ என்பன போன்ற வசனங்களில் அனல் பறக்கிறது. ஜாதி ஒழிப்பு, -சமூக நீதிப் பாதையில் இந்தியாவுக்கே வழிகாட்டிடும் இடமாக விளங்கி வருவது பெரியார் திடலே என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. இந்தப் படத்தில் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து போராட்டக் களத்துக்கு அழைப்பு விடுக்கும் இடமாக பெரியார் திடலை மய்யப்படுத்தி, சரியான இடத்தையே அடையாளம் காட்டியுள்ளார் இயக்குநர். அந்தக் கூடுகையின் போது, காவல்துறையின் உதவியோடு, மாணவர்களுக்குள் மாணவர்களாக திட்டமிட்டுப் புகுந்துவிடும் மதவாத காலிக் கும்பல் அறிவாசான் தந்தை பெரியாரின் சிலையை உடைக்க கடப்பாரையுடன் ஓடி வருகிறார்கள். ஒட்டுமொத்த அரங்கத்தையும் பரபரப்புக்குள்ளாக்கி விடுகிறது அந்தக் காட்சி. அதனைத் தடுக்கப் பாயும் கதாநாயகன் சசிக்குமார், “சிலையை உடைச்சுடுவியா? உடைத்துப் பார்!’’ என்று காலிகளை அடித்து விரட்டும் காட்சி தமிழகத்தின் உணர்வுநிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. வலதுசாரிகளும், பாசிஸ்ட்களும், பார்ப்பன மத வெறியர்களும் ஆளும் நேரத்தில் பெரியார், அம்பேத்கரிய, இடதுசாரி இயக்கக் கருத்துகளை, கொள்கைகளை அடிக்கடி நினைவுபடுத்தக் கூடிய காட்சிகளை துணிச்சலோடு எடுக்கும் தமிழ்நாட்டின் தட்பவெப்பநிலையை மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் இக்காட்சிக்காகவே போற்றப்பட வேண்டியவர் ஆகிறார் சமுத்திரக்கனி. எடுக்காட்டாக ‘சாட்டை’, ‘கொளஞ்சி’, ‘எட்டுத்திக்கும் பற’ உள்ளிட்ட அண்மைக்காலத்தின் பல படங்களில், முற்போக்கான கதாபாத்திரங்கள் ஏற்று, சமூக சிந்தனையுள்ள கருத்துகளைப் பேசி நடித்துப் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கும் இயக்குநர் சமுத்திரக்கனி மீதான எதிர்பார்ப்பை ‘நாடோடிகள் -_ 2’ ஈடுகட்டுகிறது. இதே போல, தெளிவான கருத்துகளுடனுடனான இன்னும் பல படங்களை தமிழ்ச்சமூகம் அவரிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறது. துணிச்சலும், திறமையும், சமூக அக்கறையும் கொண்டு களத்துக்கு வருவோர்க்குக் கைகொடுத்து, தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டியது நம் கடமை. அதைச் செய்யக் காத்திருக்கிறோம்.செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

முகப்புக் கட்டுரை : இனமானப் பேராசிரியரின் கொள்கை முழக்கம் என்றும் ஒலிக்கும்!

கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன் எத்தனையோ பேராசிரியர்களை நாடு கண்டு இருக்கிறது. ஆனால், இனமானப் பேராசிரியர் என்று ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க _ போற்றிப் புகழத்தக்க _ வரலாற்றில் நிலைக்கத் தக்கவர் _ தி.மு.க.வின் பொதுச் செயலாளராக 43 ஆண்டுகாலம் செம்மாந்து நின்ற மானமிகு க.அன்பழகன் அவர்களே ஆவார்! நேர்கொண்ட பார்வை _ இரு பொருள் தரும் சொற்களைப் பேசாமல் -_ எதிலும் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்பதுதான் அவரின் அணுகுமுறையும் நடைமுறையுமாகும்! பதவிக்காக வளைவது _ குனிவது _ நழுவுவது என்பது எல்லாம் அவரைப் பொருத்தவரை எதிர்மறைச் சொற்களே! தி.மு.க. என்பது இந்து மதத்திற்கு எதிரானது _ இந்துக்கள்தான் இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்கள் _ எனவே பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு தி.மு.க எதிரானது என்று நிலைநாட்ட பார்ப்பன சக்திகள் படாத பாடு படுகின்றன. பார்ப்பனர் இந்து மதம் என்கிற போர்வையிலே தங்களின் (பார்ப்பன) ஆதிக்கத்தை நிலை நிறுத்துவதையும் _ இந்து மதம் என்று சொன்னால் இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்களை சூத்திரர்கள், பஞ்சமர்கள், அடிமைகள், இழி ஜாதியினர் என்று நசுக்கி மிதிப்பதையும் எடுத்து விளக்கும்பொழுதுதான் இவர்களின் இந்து மதப் பூச்சாண்டியின் பற்களை உடைக்க முடியும். நீ கீழ்ஜாதி _ நீ அடிமை _ நீ சேரியிலே வாழக்கூடியவன் _ நீ படிக்கக் கூடாது _ பஞ்சமன் _ தீண்டத்தகாதவன் என்று ஒடுக்கி வைத்து _ ஒதுக்கி வைத்து, அவர்களையும் இந்து மதம் என்னும் வலைக்குள் சிக்கவைத்து,  பக்திப் போதை ஊட்டி, மயக்கி அடியாள்களாக ஆக்கிக் குளிர்காயலாம் என்று அந்த குல்லூகப்பட்டர் பரம்பரை விரிக்கும் சூழ்ச்சி வலையைக் கிழித்துத் தள்ளினால் _ இவர்கள் ஒண்டுவதற்கு இந்த மதம் எங்கே மீதி இருக்கப் போகிறது? தாழ்த்தப்பட்டவன் இந்துவா? பிற்படுத்தப்பட்டவன் இந்துவா? அப்படியானால் அவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்கிறபோது ஏன் எதிர்க்கிறாய்? அவர்களும் இந்துக்கள் தானே? அவர்கள் இந்துக் கோயில் கருவறைக்குள் செல்ல உரிமை தேவை என்கிற போது, ஏன் எதிர்க்கிறாய்? அதற்காகச் சட்டம் செய்தால் ஏன் உச்சநீதிமன்றம் செல்லுகிறாய்? ஆகமங்களைத் தூக்கிக் காட்டி சாஸ்திரங்களை சாட்சிக்கழைத்து இவர்கள் கோயில் கருவறைக்குள் சென்றால் சாமி தீட்டாகி விடும் _ ஏன் சாமி செத்துப் போய்விடும் _ அதற்காகத் தீட்டுக் கழிக்க வேண்டும். ஆயிரம் புதிய கலசங்களைச் செய்து வைக்க வேண்டும் _ பிராமண போஜனம் நடத்த வேண்டும் என்று சங்கராச்சாரி பார்ப்பானிலிருந்து சவுண்டிப் பார்ப்பான் வரை காட்டுக் கூச்சல் போடுவது ஏன்? தினமலரும், தினமணியும், துக்ளக்கும் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு ஆமாம் ஆமாம் என்று அவுட்டுத் திரியை அவிழ்த்துப் போட்டு ஆந்தைகள் போல அலறுவானேன்? இதைப் பற்றி எல்லாம் தந்தை பெரியாரும், அறிஞர் அண்ணாவும் எத்தனை எத்தனைக் கூட்டங்களில் எடுத்துக் கூறியிருப்பார்கள்? எத்தனை எத்தனை மாநாடுகளில் விரிவுரையாற்றி இருப்பார்கள்? இதற்கெல்லாம் நாணயமான பதில் சொல்லும் பண்பாடும், நாணயமும் இல்லாதவர்கள் தாங்கள் அடிமைப்படுத்து வதற்கு ஒரு கூட்டம் வேண்டும் _ பெரும்பான்மை என்னும் பலத்தைக் காட்டி சிறுபான்மையினரைச் சீண்ட வேண்டும் _ அதன் மூலம் எல்லா வகையிலும் ஆதாயக் குளிர் காய வேண்டும் என்கிற தந்திரம் தந்தை பெரியார் சகாப்தத்தில் நடக்காது என்று நிரூபிக்க வேண்டும். அதனால்தான் “இந்து என்று சொல்லாதே இழிவைத் தேடிக் கொள்ளதே’’ என்னும் முழக்கத்தை திராவிடர் இயக்கம் முன்வைக்கிறது என்பது ஞாபகத்தில் இருக்கட்டும். இதுதான் நமது கொள்கை. இதற்கெல்லாம் சமாதானம் சொன்னால் எதிரி ஜெயித்துவிடுவான் என்பார் தந்தை பெரியார். இந்த வகையில் மறைந்த இனமானப் பேராசிரியர் சிந்தனைகள் சீர்தூக்கத்தக்கவை. பள்ளத்தூரில் இனமானப் பேராசிரியர் பேசி ‘விடுதலை’யில் (25.3.1982) வெளிவந்த அந்தக் கருத்து முத்திரை இதோ: “‘பிராமண’ருக்கு முன்னாலே அத்தனை பேரும் சூத்திரர்கள்தான். செட்டி நாட்டரசர் முத்தையா செட்டியாரும், ‘பிராமண’ருக்கு முன்னாலே சூத்திரர்தான். இங்கே ஏழையாக இருக்கிற வலையரும், ‘பிராமண’ருக்கு முன்னாலே சூத்திரர்தான். எங்களைப் போல அமைச்சர்களாக இருந்தவர்களும் சூத்திரர்கள்தான். ஆக, எல்லோரும் சூத்திரர்கள்தான். நான் இதைச் சொல்லுகிறபோது பிராமணர்களைக் கண்டிப்பதற்குக்கூட அல்ல; நமக்குப் புத்தி வரவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சொல்லுகிறேன். ‘பிராமண’ரிடத்திலேயா நாம் கோபித்துக் கொள்வது? என்னுடைய முட்டாள்தனத்தை வைத்து நீ என்னை ஏமாற்றலாமா? என்று கோபித்துக் கொள்வதைப் போல _ நாம் முட்டாளாக இருந்தால் எவனும் நம்மை ஏமாற்றத்தான் செய்வான். ஆகவே, நாம் யார் என்று கேட்டால், நாம் ஜாதி அடிப்படையை ஒத்துக்கொள்ளாத _ ஏற்றுக்கொள்ளாத வள்ளுவர் வழியிலே வந்த _ வடலூர் வள்ளலார் வழியிலே வந்த _ தமிழ்ப் பண்பாட்டு வழியிலே வந்த இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்கிற காரணத்தாலேதான் இந்துக்கள் என்று சொல்லுவதிலேகூட எங்களுக்கு அக்கறை இல்லை. இங்கே பேசிய நண்பர்கள் சொன்னார்கள். நம்முடைய முகவை ராமச்சந்திரன் பேசியபோது சொன்னார். கிறிஸ்துவர்களை, இஸ்லாமியர்களைக் கண்டிப்பீர்களா? இந்துவைத்தானே கண்டிக்கிறீர்கள் என்று  வேறு ஒரு கட்சியிலே உள்ள ஒருவர் சொன்ன கருத்தை இங்கு எடுத்துச் சொன்னார். நான் இந்துவைக் கூட கண்டிக்கவில்லை. எங்களை இந்து என்று சொல்கிறான். இந்து என்று சொன்னால், இந்தப் படிக்கட்டுகளிலே ஏதாவது ஒரு படிக்கட்டிலே நின்றாக வேண்டும். நான் இந்து இல்லை என்று சொன்னால் படிக்கட்டிலே நிற்க வேண்டியதில்லை. இந்து என்று சொன்னால் நான் சூத்திரன். இந்து என்று சொன்னால் நான் ‘பிராமண’ருடைய உயர்வை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்து என்று சொன்னால் நான் நால்வகை ஜாதிக்கும் ஆட்பட வேண்டும். என்னை அந்த நிலைமைக்கு ஆளாக்குகிற காரணத்தால்தான் நான் தமிழனே தவிர, இந்து அல்ல என்று சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். நான் இந்து அல்ல என்று சொன்னால் இந்துக்களுக்கு விரோதமாக இருக்கிறேன் என்று அர்த்தம் அல்ல; நான் இந்துவும் அல்ல; முஸ்லிமும் அல்ல; கிறிஸ்துவனும் அல்ல; இன்னும் சொல்லப்போனால் புத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவனும் அல்ல. எனக்கு என்று ஒரு மதம் இருந்தால் நான் மனிதன் என்ற மதத்தைச் சேர்ந்தவன்.’’ இன்றைக்கு இன எதிரிகளுக்கு இந்து என்ற கூண்டு வைத்து தி.மு.க.வை வீழ்த்திடலாம் என்று வியூகம் வகுக்கும் கும்பலுக்கு 38 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இனமானப் பேராசிரியர் சவுக்கடி கொடுத்திருக்கிறார். கோவையில் நடைபெற்ற தி.மு.க. பொதுக்குழுவில் (26.5.1983) தி.மு.க. பொதுச் செயலாளர் இனமானப் பேராசிரியர் ஆற்றிய உரை: கழகக் கண்மணிகளின் காதுகளில் ‘கணீர் கணீர்’ என்று ஒலிக்க வேண்டியவையாகும். இதோ அந்த இனமான முழக்கம்: “தமிழர்களை ஓர் இனமாக ஆக்கிப் பார்க்க வேண்டும். ஆட்சி கிடைத்தாலும் சரி, கிடைக்காவிட்டாலும் சரி, நண்பர் சுப்பு அவர்கள் பேசும்போது இந்த ‘ஆட்சி’யை விட ‘இலட்சியம்’ முக்கியமானது என்று சொன்னபோது நான் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். ஏனென்றால் இந்தச் சமுதாயம் மெல்ல மெல்ல அழிந்துகொண்டே போகின்ற ஒரு சமூகம். தமிழினம் மெல்ல மெல்ல அழிந்துகொண்டே போகிறது. தமிழ்நாட்டில் எத்தனையோ காரணங்களால் தமிழ்ச் சமூகம் மெல்ல மெல்ல அழிந்துகொண்டு போகிறது என்பதை கடந்த 45 ஆண்டுகால அனுபவத்தில் உணர்ந்து வேதனைப்படுபவன் நான். இந்தச் சமூகம் வாழவில்லை; இந்தச் சமூகத்திற்கு வாழ்வதற்கான ஆற்றல் இல்லை; தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கான வல்லமையைப் பெற்றிருக்கவில்லை. இந்தச் சமூகத்திற்கு, தான் ஒரு சமூகம் என்கிற உணர்ச்சியே இல்லை. ஒரு சமூகம் என்கிற உணர்வு ஏற்படவேண்டும். வகுப்புவாதத்திற்காக அல்ல; இன்னொரு இனத்தாரைப் பகைப்பதற்காக அல்ல;  நம் இனத்தின் வீழ்ச்சியை மாற்றுவதற்காக. இந்த இனத்திற்கு ஏற்பட்டு இருக்கின்ற வீழ்ச்சி ஒரு வரலாற்று வீழ்ச்சி. கரிகால் பெருவளத்தான் காலத்தில் தமிழன் கொடிகட்டி ஆண்டான். அந்த வரலாற்றைச் சொல்ல நேரமில்லை. ஓர் ஆயிரம் ஆண்டுக் காலமாக தமிழருடைய கலை, பண்பாடு, நாகரிகம் மெல்ல மெல்ல சீரழிக்கப்பட்டுவிட்டது. சீரழிக்கப்பட்டது என்றால், ஓர் உயர்ந்த கோபுரம் கட்டி முடிக்கப்பட்டு, அதை பூசை செய்ய பார்ப்பனர்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எழுதிவைத்த காரணத்தாலே தமிழர்களுடைய கலை, பண்பாடு, கோயில்களிலே அழிக்கப்பட்டன. கடவுள் வழிபாட்டிலேயே தமிழனுடைய பண்பாடு அழிக்கப்பட்டது என்றால் மற்ற துறைகளிலே அழிப்பது என்பது மிகச் சாதாரணம். ஒருவனை ஆண்டவன் பெயராலே முட்டாளாக்கி விட்டால் எப்போதுமே அவனை அடிமையாக இருக்க வைக்கலாம். கடவுள் பெயராலே நம் மக்களை முட்டாளாக ஆக்கியதற்குப் பின்னர் நம்மை அடிமைகளாக வைத்திருக்க எவனெவனுக்கோ முடிந்தது. நம்மைப் பொருத்தவரையிலே எவனெவனுக்கோ அடிமையாக இருந்த காரணத்தால் இன்றைக்கு இவனுக்கு அடிமையாக இருக்கிறோம். என்ன காரணம்? தமிழனுக்கு தமிழன் என்கிற உணர்வு இல்லை.’’ இவ்வாறு பேராசிரியர் அன்பழகன் உரையாற்றினார். இனமானப் பேராசிரியர் இன்று நம்மிடையே உடலால் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவர் ஆற்றிய இந்த இனமான சங்கநாதம் செப்பேடாக _ சங்கப் பலகையாக நம் முன் என்றென்றும் எச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கும். சறுக்கல் வராமல் தடுத்தாட் கொள்ளும் பிரகடனங்கள் இவை! எதையும் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்று பேசக்கூடிய அறிவு நாணயம் என்பது இனமானப் பேராசிரியருக்கான தனித்தன்மையான முத்திரை இதோ: “சுயமரியாதை இயக்கத்தின் பொன்விழா தஞ்சாவூரில் 1976 ஜனவரி 22 முதல் 24 முடிய சீரும் சிறப்புடனும் நடைபெற்றது. அவ்விழாவில் மாயவரம் சி.நடராசன் படத்தைத் திறந்து வைத்து இனமானப் பேராசிரியர் மானமிகு க.அன்பழகன் தெரிவித்த _ தெளிவித்த  கருத்து _ வரலாற்றின் ஒளிவிளக்காகும். “சமுதாயத்தில் வளர்ந்து இருக்கின்ற ஜாதித் தன்மைகளால் மனிதன் மனிதனாக நடத்தப் பெறவில்லை. மனிதனாக நடக்கும் தன்மையை இழந்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஓயாது எடுத்துச் சொன்ன காரணத்தினால்தான், அந்த வித்து முளைத்து, மரமாகி, அதிலிருந்து விழுதுகளாய்க்  கிளம்பியதுதான் பகுத்தறிவு, சுயமரியாதை, திராவிடர் கழகம் ஆகும். நாங்கள் எல்லாம் பெரியார் தொண்டர்களாக இருந்ததால்தான் அமைச்சர்களானோம். தஞ்சையில், கரந்தையிலே ஒரு மாநாடு நடந்தது. அதிலிருந்து இயக்கம் அரசியலில் இயங்க வேண்டும் என்ற கருத்து தோன்றினாலும் பெரியாரை எதிர்க்க எங்களுக்குத் தெம்பு கிடையாது. ஆனதினால், பெரியாரிடமிருந்து விலக நாங்கள் சந்தர்ப்பம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.’’ (‘விடுதலை’ 31.1.1976 பக்கம் 2)  திராவிட வரலாற்று ஆய்வு மய்யத்தைத் தொடங்கி வைக்கும் இனமானப் பேராசிரியர். உடன் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர், பேராசிரியர் இராமசாமி.  பெரியார் _ மணியம்மை திருமணம் என்பது ஒரு சாக்காகக் கூறப்பட்டதே தவிர, அரசியலில் செல்ல வேண்டும் என்பதுதான் தங்களின் நோக்கம் என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லும் துணிவு கலந்து அந்த அறிவு நாணயத்தை எத்தனை பத்தரை மாற்றுத் தங்கத்தாலும் எடைபோட்டுப் பாராட்டலாம்! இதுதான் இனமானப் பேராசிரியருக்கான அறிவு ஆளுமை. கருத்துகளை ஆழமாக வெளிப்படுத்தும் அழகும் அடடே, எத்தனை கம்பீரம் -_ எடுப்பு! இன்றைக்குத் திராவிடமா? தமிழா? என்ற கேள்வி சில தரப்பில் திட்டமிட்டு எழுப்பப்படுகிறது. ஏன், இன்னும் சொல்லப்போனால் திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம் என்று கூறுவோரும் கிளம்பியிருக்கிறார்கள். இதுகுறித்து இனமானப் பேராசிரியர் வெளிப்படுத்திய கருத்து விவேகமானது. சென்னைப் பெரியார் திடலைத் தலைமையகமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ‘திராவிடர் வரலாற்று ஆய்வு மய்யத்தை’த் தொடங்கி வைத்து தி.மு.க. பொதுச்செயலாளர் பேராசிரியர் தெரிவித்த கருத்துதான் அது. (7.9.2010) அந்த உரை “திராவிடர் இயக்கத்தின் தோற்றமும் _ தேவையும்’’ எனும் தலைப்பில் திராவிடர் கழக (இயக்க) வெளியீடாக வெளிவந்துள்ளது. “அந்தக் காலத்திலே தந்தை பெரியாரும், அறிஞர்அண்ணாவும் சேர்ந்து நீதிக்கட்சியின் பெயரை திராவிடர் கழகம் என்று மாற்றி அமைத்த பொழுது, சில பேராசிரியர்கள் கூட என்னிடத்திலே கேட்டார்கள்.  பெரியார் திடலில் அன்னை நாகம்மையார் அரங்கத்தை இனமானப் பேராசிரியர் திறந்து வைக்கிறார்.  “எதற்காகத் தமிழ்நாட்டில் தமிழர்களாகிய நாம் திராவிடர் கழகம் என்று பெயர் வைக்க வேண்டும்? தமிழர் என்னும் பெயருடன் கழகம் இருக்கக் கூடாதா?’’ என்று கேட்டார்கள். நான் அவர்களுக்கெல்லாம் சொல்லும் விளக்கம் இதுதான்: பார்ப்பனரை விலக்காத பெயர் ‘தமிழன்’. பார்ப்பனரை விலக்கிய பெயர் ‘திராவிடன்’. என்று பளிச்சென்று சொன்னார். (அரங்கே அதிரும் அளவுக்குப் பலத்த கரவொலி) ‘தமிழர்’ என்று கூறிக்கொள்வதில் நான் பெருமைப்படுகிறேன்; ‘திராவிடர்’ என்பதால் நான் உரிமை பெறுகிறேன் என்றும் அழுத்திக் கூறினார். மேலும், அந்த உரையில், “ஏன் இந்தத் திராவிட இன உணர்வும் பற்றும் நமக்கு ஏற்பட்டது? இந்த உணர்வு _ தமிழரை இழிவுபடுத்தியதை, சூத்திரன் என்று தாழ்த்தியதைப் பொறாமல் உரிமைக் குரல் எழுப்பியபோது ஏற்பட்டது.’’ என்று கூறினார். திராவிடர் என்பதற்கான விளக்கமும் விவேகமும் இதற்கு மேல் தேவைப்படாது. எவரைச் சந்தித்தாலும் கைகொடுத்துக் குலுக்கும் அந்தச் சமத்துவ உணர்வு _ தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை _ பகுத்தறிவு _சமதர்ம சித்தாந்தத்தின் கருப்பையில் தோன்றியது. இனமானப் பேராசிரியர் உடலால் மறைந்திருக்கலாம். ஆனால், அவர் எழுப்பிய கொள்கை முழக்கம் என்றும் நம்மிடையே ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.  செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

இயக்க வரலாறான தன் வரலாறு(246) : இந்தி திணிப்பிதற்கு எதிராய் ரயில் மறியல் போராட்டம்!

அய்யாவின் அடிச்சுவட்டில் ...   கி.வீரமணி 4.1.1993 அன்று தமது 85 வயதிலும் போராட்டக் குணத்தோடு, கொள்கை நெறியோடும் நம்மோடு வாழ்ந்து உற்சாகமூட்டி வந்த அம்மா பட்டம்மாள் பாலசுந்தரம் (பாவலரின் வாழ்விணையர்) மறைவுற்றார் என்கிற செய்தியை தொலைபேசி வாயிலாக அறிந்து ஆறாத் துயரம் அடைந்தேன். அப்போது, தமிழ்நாட்டின் கடைகோடியில் நாகர்கோயிலில் தீவிரப் பிரச்சாரத் திட்டப் பயணத்தில் இருந்ததால், இறுதி நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ள இயலாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன். பாவலர் பாலசுந்தரம் அவர்கள் இயக்கத்திலே ஆற்றிய அரும்பணி நாடறிந்தது. அவர் மறைவுக்குப் பிறகு எவ்வளவோ கஷ்ட நஷ்டங்கள் இருந்த நிலையிலும் கழகம்தான் மூச்சு _ கழகம் போராட்டத்தை அறிவிக்கும் என்றால் அதில் ஈடுபடும் முதல் வீராங்கனை என்கிற உணர்வோடு நம்மோடு வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களை இயக்கம் பல வகையிலும் பராமரித்துப் போற்றியும் வந்தது என்பது நமக்கு ஒருவகையில் ஆறுதல் என்றாலும் 1938 இந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் தொட்டு, தளரா நடைபோட்டு வந்த மூதாட்டியை, வீராங்கனையை இழப்பது என்பது சாதாரணமானதல்ல! அவர்கள் உயிரோடு இருக்கும்போதே தஞ்சை வல்லம் பெரியார் நூற்றாண்டு மகளிர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி வளாகத்தில் “பட்டம்மாள் பாலசுந்தரம் பூங்காவை’’ அமைத்து அவரைப் பெருமைப்படுத்தியுள்ளோம். பட்டம்மாள் பாலசுந்தரம் மூதாட்டியார் மறைந்தாலும் அவர்களின் தொண்டும் தீரமும் போராட்டக் குணமும் கட்டுப்பாடும் நம் நினைவில் என்றைக்கும் பசுமையாக இருக்கும்: வழிகாட்டியாகவும் இருக்கும் என்றும், மறைந்த அம்மாவின் அரை நூற்றாண்டுத் தூய தொண்டறப் பணிக்கு வீரவணக்கத்தைச் செலுத்துகிறோம் என்றும் அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருந்தோம். 12.1.1993 அன்று பம்பாயில் தமிழர்களின்மீது நடத்தப்படும் கொலைவெறித் தாக்குதல்களை நிறுத்த மத்திய _ மாநில அரசுகள் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்னும்  முக்கிய அறிக்கையை ‘விடுதலை’யில் வெளியிட்டிருந்தோம். அதில், மராட்டிய மாநிலத் தலைநகர் பம்பாய் பகுதியில் இன்னமும் கலவரம், படுகொலைகள் அடங்கிய பாடில்லை. கடந்த 5 நாள்களாக தொடர் கொலை, கொள்ளை, சூறை, ஊரடங்கு ஆணை தளர்த்தப்படும்போது கொலை என்கிற கோரத் தாண்டவம். அரசு என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்பதே புரியவில்லை. இராணுவக் குழுக்கள் வந்த பின்புகூட நிலைமைகளைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர இயலாத வெட்கமும் வேதனையும் தாக்கும் விசித்திர நிலை. லெப்டினன்ட் கர்னல் கிட்டு தமிழகம் திரும்பியுள்ள பம்பாய் தமிழர்களிடம் சரியான விவரங்களைச் சேகரிக்க  வேண்டும். இதற்கு தகுந்த பரிகாரம் தேடாவிட்டால், தமிழகம் அமைதிப் பூங்காவாகவே என்றும்போல இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். இதை மத்திய அரசு உணர்ந்து நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டேன். 12.1.1993 அன்று தருமபுரி மாவட்டத்தின் தலைசிறந்த இயக்கச் செயல்வீரரும் மத்திய நிருவாகக் குழு உறுப்பினரும், என்றும் கட்டுப்பாடு காத்த கருஞ்சட்டை வீரருமான ஊற்றங்கரை தோழர் பழனியப்பன் அவர்கள், மாரடைப்பால் இயற்கை எய்தினார் என்கிற செய்தி நமக்குப் பேரிடியான செய்தியாகும். சிங்கள இராணுவத்தின் செயல்பாட்டை கண்டித்து நடைபெற்ற விளக்கக் கூட்டத்தில் உரையாற்றும் ஆசிரியர். ‘விடுதலை’யில் எழுதியிருந்த இரங்கல் அறிக்கையில், தனி வாழ்க்கையில் உழைப்பால் உயர்ந்து வருபவராகத் திகழ்ந்த அவர், தந்தை பெரியார்தம் கொள்கையை வாழ்க்கை நெறியாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர். இயக்க வளர்ச்சிக்காக தனது நேரத்தை ஒதுக்கி, சொந்த வாழ்வையும் இணைத்து எடுத்துக்காட்டாக முன்னேறிய ஒரு லட்சிய வீரர் அவர். தருமபுரி மாவட்டத்தில் ஊற்றங்கரைப் பகுதியை கழகப் பாசறையாக்க உழைத்த அந்த உன்னத லட்சிய வீரருக்கு நமது வீரவணக்கங்களும், பதறும் அவரின் குடும்பத்தாருக்கு ஆழ்ந்த இரங்கலையும் தெரிவித்துக் கொள்வதாக அந்த அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருந்தோம்.  தமிழ் ஈழ விடுதலைப் புலிகளின் யாழ்ப்பாணத்தின் தளபதியாக இருந்த தோழர் லெப்டினன்ட் கர்னல் ‘கிட்டு’வின் மறைவு குறித்து ‘விடுதலை’யில் இரங்கல் அறிக்கை எழுதியிருந்தோம். 20.1.1993 அன்று தோழர் கிட்டு அவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தளபதியாக இருந்து நடத்திய போரில் அவர் ஒரு காலிழந்த நிலையில், சென்னை வந்து தங்கியிருந்தபோது, அவருடன் பழகும் வாய்ப்பு பல அதிகாரிகள், பல தலைவர்கள், பல நண்பர்கள் ஆகியோர் பெற்றதுபோல நானும் பெற்றேன். பெரிதும் எனது வீட்டிற்கு வந்து உரையாடி, உண்டு, பெரிதும் மகிழ்ந்து விடைபெறுவார். அவர் நேசித்த ஒரு தோழி எங்கள் வீட்டில்தான் சந்திப்பு _ தாய்வீடுபோல! காட்சிக்கு எளியவர் அவர், கடுஞ்சொல்லர் அல்லர். கொள்கையில் தெளிவு, கொண்ட நெறியில் பிடிப்பும் கொண்ட சிறப்பான ஓர் இலட்சிய வீரர். புன்னகை தவழும் முகத்துடன் இலட்சியம் பொங்கும் உள்ளத்துடன் எவரிடமும் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவர் பழகிய பாங்கினைக் கண்டு அவரைச் சந்தித்தத உளவுத்துறை அதிகாரிகள், காவல்துறை அதிகாரிகள், மத்திய அரசின் அதிகாரிகள்கூட வியந்து புகழ்ந்து பாராட்டியது உண்டு. அப்படிப் பட்டவரை பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளைக் கூறி கைது செய்த சிங்கள இராணுவத்தையும் அதைத் தடுக்காத இந்திய மத்திய அரசையும் கண்டித்து எழுதியிருந்தோம். தந்தை பெரியார் தமிழ் இசை மன்றம் வழங்கும் மூன்று நாள் இசை விழா சென்னை பெரியார் திடலில் 19.1.1993 முதல் 21.1.1993 முடிய மூன்று நாள் நடைபெற்றது. மூன்று நாள் நடைபெற்ற இசை விழாவில்  கலந்துகொண்டு இசைக்குழுவினருக்கு பாராட்டுகளும் பரிசுகளும் வழங்கி உரை நிகழ்த்தினேன். உரையாற்றும்போது, தமிழர் இசை மன்றங்களுக்கும் -_ பார்ப்பனர் நடத்தும் இசை மன்றங்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை விளக்கியும், பார்ப்பன அமைப்புகள் வழங்கும் விருதுகளின் பெயர் அனைத்தும் வடமொழியிலேயே இருப்பதை பட்டியல் போட்டும் காட்டினேன். இசைக்கு மொழி இல்லை என்றும் கூறிக்கொண்டு, இப்படி வடமொழி உணர்வோடு செயல்படுவது ஏன் என்கிற கேள்வியை அப்போது எழுப்பினேன். தமிழிசை பாடும் கலைஞர்கள், தமிழர் வாழ்வியலைப் பற்றியும், அறிவியலைப் பற்றியும் பாட வேண்டும். தெலுங்கு கீர்த்தனைகளை அப்படியே தமிழ் மொழிப்படுத்தி பாடுவதில் பயனில்லை. பாடல்களின் கருத்துகள் மிக முக்கியம் என்று வலியுறுத்தினேன். ‘கலைமாமணி’ ஏ.கே.காளீசுவரனுக்கு பாராட்டு - பொற்கிழி  வழங்குகிறார் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர். தமிழிசைக்கு முன்னோடியாக விளங்கிய முத்துத்தாண்டவர், மாரிமுத்தாப்பிள்ளை, அருணாசல கவிராயர் ஆகிய மூவரையும் பள்ளி, இசைக் கல்லூரி முதல்வர் திரும்பாம்புரம் சண்முகசுந்தரம் அவர்கள் பெரியார் நூலக வாசகர் வட்டத்தில் ஒரு தொடர் சொற்பொழிவு நிகழ்ச்சி நடத்த வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டு என்னுரையை நிறைவு செய்தேன். இயக்குநர் பாரதிராஜா அவர்கள் மதுரை நாதசுரக் கலைஞர் பொன்னுத்தாய் அம்மையாருக்கு பொன்னாடை போர்த்தினார். விழாவில் “புரட்சிக்கலை வேந்தர்’’ பாரதிராஜா மதுரை நாதசுரக் கலைஞர் பொன்னுத்தாய் அம்மையார் அவர்களுக்குப் பொன்னாடை போர்த்தினார். தந்தை பெரியார் தமிழிசை மன்றத்தின் சார்பில் பொற்கிழி வழங்கினார். சிறப்பான இசை விருந்தளித்த டி.எல்.மகராஜனுக்கு “தமிழிசைவாணர் விருதை’’  வழங்கினேன். பாரதிராஜா ஆடை போர்த்திப் பாராட்டினார். விழாவில் கலைத்துறையைச் சார்ந்த தோழர்களும் நமது இயக்கத் தோழர்கள், தோழியர்கள் உள்ளிட்ட நிருவாகிகள் பலரும் கலந்துகொண்டு சிறப்பித்தனர். 22.1.1993 அன்று சென்னை பெரியார் திடலில் நடைபெற்ற “தமிழினப் படுகொலையும், அண்மைக்கால சம்பவங்களும்’’ என்னும் தலைப்பில் சிறப்புக் கூட்டம் நடைபெற்றது. கருநாடகம் _ பம்பாய் _ ஈழம் என்று தமிழர்கள் அகதிகளாவதையும், இனப் படுகொலைகளையும், எத்தனைக் காலம் பொறுப்பது? எனவே கட்சிகளை மறந்து _ இன எழுச்சி வெடிக்க வேண்டும் என்று அந்த நிகழ்ச்சியில் அறைகூவல் விடுத்தேன். சுயமரியாதைச் சுடரொளி ஊற்றங்கரை பழனியப்பன் படத்தை தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி திறந்து வைத்தார் சுயமரியாதைச் சுடரொளி தருமபுரி மாவட்டம், ஊற்றங்கரை பழனியப்பன், நம் இயக்கத்தின் வீரவாளாகத் திகழ்ந்தவர். அவருடைய படத்திறப்பு விழாவில் 18.1.1993 அன்று ‘ஓம் சக்தி’ திருமணக் கூடத்தில் அவரின் படத்தைத் திறந்துவைத்து வீரவணக்க உரை நிகழ்த்தினேன். அப்போது 43 அகவை ஆண்டுகள் உள்ள வயது, இன்றைய நிலையில் அது ஒரு வயதே அல்ல. அந்த வயதிலே கூட அவர்கள் இடையறாது தொண்டு செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு வட்டாரத் தளபதியாக இருந்து  தொண்டர்களைத் தயாரிக்கக்கூடிய அருமையான போர்த் தளபதியாகத்தான் பழனியப்பன் அவர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இயக்கத்திலே தன்னை ஒப்படைத்துக் கொண்ட காலத்திலிருந்து ஒரு கட்டுப்பாடு மிகுந்த இராணுவ வீரனைப்போல செயல்பட்ட ஓர் அருமையான இயக்கத்தினுடைய இலட்சியத் தொண்டர். அதை நினைக்க நினைக்க என்னால் அந்த இழப்பைப் பற்றி சுலபமாக சமாதானம் கொள்ள முடியவில்லை என்று மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் எடுத்துரைத்தேன். 10.2.1993 அன்று தொலைக்காட்சியில் இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்து ரயில் நிலையம் மற்றும் அஞ்சல் நிலைய இந்தி எழுத்துகளை அழிக்கும் போராட்டம் என் தலைமையில், சென்னை எழும்பூர், சென்ட்ரல் ரயில் நிலையங்களில் உள்ள எழுத்துகளை அழிக்க, பெரியார் திடலிலிருந்து கழகத் தோழர்கள் ஊர்வலமாகப் புறப்பட்டுச் சென்று, எழும்பூர் புகைவண்டி நிலையத்தில் உள்ள ‘இந்தி எழுத்துகளை அழிக்கும் ஊர்வலத்திற்கு தலைமை ஏற்று புறப்பட்டுச் சென்றேன். பெரியார் ஈ.வெ.ரா.நெடுஞ்சாலை வழியாக ஊர்வலமாகச் சென்றபோது காந்தி இர்வின் பாலம் சாலை சந்திக்கும் இடத்தில் காவல் துறையினரால் தடுக்கப்பட்டு கைது செய்யப்பட்டோம். தமிழ்நாடு முழுவதும் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் கழகத் தோழர்கள், நிருவாகிகள் போராட்டம் நடத்தி கைதானார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து 11.2.1993 அன்று ‘விடுதலை’யில் முக்கிய அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தேன். அதில், தொலைக்காட்சி மூலம் இந்தித் திணிப்புக்கு வழி செய்யும் மத்திய அரசு, அதனைப் பின்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். இல்லாவிட்டால், அமைதிப் பூங்காவாக இருக்கும் தமிழ்நாடு அமளிக் காடாக மாறும் ஆபத்து உருவாகிவிடும் என்று  எச்சரித்து அறிக்கை வெளியிட்டிருந்தோம். தொலைக்காட்சியில் இந்தித் திணிப்பை திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று முதலமைச்சர் கொண்டுவந்த தீர்மானம் பலத்த ஆரவாரத்துடன் ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது. 18.2.1993 அன்று தியாகராயர் நகரில் நடந்த மறைந்த “பட்டுப் பாவலர்’’ உருவப் படத்திறப்பு விழாவில் கலந்துகொண்டு படத்தினை திறந்துவைத்து உரை நிகழ்த்தினேன். அப்போது, “மறைந்த மூதாட்டியார் பட்டம்மாள் பாலசுந்தரம் அவர்களின் சிறந்த தொண்டினை நினைவுகூர்ந்து அவரது தொண்டுக்கு வீரவணக்கம் செலுத்தும் வகையில் இந்த நிகழ்ச்சியை தோழர்கள் ஏற்பாடு செய்துள்ளார்கள். அம்மையார் அவர்களின் தொண்டு சாதாரண எளிய தொண்டு அல்ல. 1938லே “ஓடி வந்த இந்திப் பெண்ணே நில்; நீ நாடி வந்த நாடு இதுவல்ல _ செல்’’ என்று பாடி பாவலர் பாலசுந்தரம் அவர்களை வாழ்க்கைத் துணைவராக ஏற்ற அந்தக் கால கட்டத்திலிருந்து தன்னுடைய இந்தக் காலகட்டம் வரை கட்டுப்பாட்டோடு தொண்டு ஆற்றியவர்கள். இந்த இயக்கத்தில் பல சரிவுகள் ஏற்பட்டன. நிறைய பேர் சபலங்களுக்கு ஆளாயினர். ஆனால், மறைந்த பட்டம்மாள் அவர்கள் தன்னுடைய இறுதி மூச்சு வரை, 89 வயதானாலும், கட்டுப்பாட்டோடு கழகம் நடத்திய அனைத்துப் போராட்டங்களிலும் சிறப்பாக முன்னின்று பங்கேற்றவர். கழகம் எந்தப் போராட்டம் அறிவித்தாலும் அதில் முன்னின்று, மகளிரணியினருக்குத் தலைமையேற்று, ஊர்வலத்தில் முதலில் கழகக் கொடியினை ஏந்தி வருபவர். அப்படிப்பட்ட அவர்களுடைய இழப்பு திராவிடர் கழகத்தாருக்குப் பெரிய இழப்பாகும். 1938லேயே இந்தி எதிர்ப்புக்காக சிறை சென்ற பட்டம்மாள் அவர்கள் _ பாவலரது மறைவுக்குப் பின்னும்கூட தாயும் மகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு போராட்டங்களில் பங்கேற்றவர்கள். அவருடைய மகளின் உடல்நிலை மோசமாகி இறந்த நேரத்திலும்கூட எல்லா போராட்டங்களிலும் பங்கேற்று வந்தார். அப்படிப்பட்ட கொள்கைக் குடும்பம்’’ என்று பல்வேறு வரலாற்றுச் சம்பவங்களை எடுத்துரைத்தேன். தமிழக சட்டப் பேரவையின் முன்னாள் தலைவர் செல்லப்பாண்டியன் அவர்களின் மறைவை அறிந்து தமிழ்நாடு மருத்துவமனையில் அவரது உடலுக்கு 18.2.1993 அன்று மலர் மாலை வைத்து இறுதி மரியாதையை செலுத்தினோம். இதுகுறித்து ‘விடுதலை’யில் இரங்கல் செய்தியில், “முன்னாள் சட்டப் பேரவைத் தலைவர் திரு.செல்லப்பாண்டியன் அவர்கள், தந்தை பெரியார் அவர்களிடம் பேரன்பும் மரியாதையும் உடைய சீரிய காமராசரின் தொண்டர் -_ தோழர். பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய உரிமைகளில் _ சமூகநீதியில் மிகுந்த நம்பிக்கை உடையவர். அவரது இழப்பு தமிழ்நாட்டுப் பொது வாழ்க்கை வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க பேரிழப்பாகும். அவரது குடும்பத்தாருக்கு இயக்க சார்பில் ஆழ்ந்த இரங்கல் என்று அந்த அறிக்கையில் தெரிவித்திருந்தோம். 16.2.1993 அன்று சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் நடைபெற்ற வரலாற்றுத் துறை மண்டபத்தில் வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியர் டாக்டர் பி.ராசாராமன் தலைமையில் வரலாற்றுப் பேரவையைத் துவக்கி வைத்து உரை நிகழ்த்தினேன். “அண்மைக்காலத்தில் வரலாற்றுத் துறைக்கு நிரம்ப முக்கியத்துவம் வந்திருக்கிறது. இது நமது நாட்டுக்குத் தேவையான _ முக்கியமான சமுதாயப் பணியாகும். வரலாற்றுத் திரிபுவாதிகள் இப்போது அதிகமாக உருவாகிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். இப்போது நாட்டிலே நடைபெறுகின்ற கலவரங்கள். மனிதநேயத்துக்கு மாறான போக்குகள் இவையெல்லாம் மறைக்கப்படுகின்ற அல்லது திரித்துக் கூறப்படுகின்ற, வரலாற்று திரிபுவாதங்களிலேயே ஏற்படுகின்றன. எனவே, வரலாற்றைப் படிக்கின்ற நீங்கள் எதிர்காலத்தில் சரியான வரலாற்றினைக் கூறக்கூடிய வரலாற்று ஆசிரியர்களாக வாருங்கள். உண்மைகளை தெளிவாக எடுத்துக் கூறக்கூடியவர்களாக வாருங்கள்’’ என்று வலியுறுத்தினேன். சுயமரியாதை வீரர் அன்பில் தர்மலிங்கம் 6.3.1993 அன்று திருச்சி மருத்துவமனையில் தந்தை பெரியார் அவர்களின் செல்லப்பிள்ளை என்று அன்போடு வருணிக்கப்பட்ட சுயமரியாதை வீரர் அன்பில் தர்மலிங்கம் அவர்கள் மறைவு என்பது பேரிடி போன்ற செய்தியாகும். திராவிடர் கழக சுயமரியாதை வீரராக தன்னை இணைத்துக்கொண்ட அந்த நாளில் இருந்து இறுதி மூச்சு அடங்கும்வரை இலட்சியத்தை _ கொள்கைகளை விடாது கடைப்பிடித்த  ஒரு மாபெரும் தளபதி ஆவார். அவர் வாழ்வின் பெரும்பகுதிகள் _ போராட்டங்கள் _ சிறைச்சாலைகள், எதிர்ப்பினைக் கண்டு சளைக்காத எதிர்நீச்சல் இவையே ஆகும். சர்வ கட்சியினராலும் மதிக்கப்பட்ட கொள்கைவேள் ஆவார். அந்தோ! திராவிடர் இயக்கத் தூண்களில் ஒரு தூண் விழுந்ததே! இக்காலகட்டத்தில் அன்பில் அவர்களது மறைவு ஈடுசெய்ய முடியாத பேரிழப்பு ஆகும் என்று இரங்கல் செய்தியில் குறிப்பிட்டோம். 7.3.1993 அன்று சென்னை _ தேனாம்பேட்டை காமராசர் நினைவரங்கத்தில் உலகத் தமிழர் மாமன்றத்தின் சார்பில் சிறப்பாக நடைபெற்றது. மாநாட்டில் நான் உரையாற்றும்போது, “இருபத்தோராம் நூற்றாண்டை நோக்கித் தமிழர்கள் என்பதைப் பற்றி இம்மாநாட்டில் நாம் எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம். இது ஒரு வரவேற்கத்தக்க சிந்தனை. இது கணினி யுகம்! இன்னும் நாம் பழம்பெருமை பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருப்பதில் பயன் இல்லை. உலகம் எங்கே போய்க் கொண்டிருக்கிறது _ அறிவியல் எந்த வளர்ச்சியை எட்டியிருக்கிறது என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டாமா? தமிழர் முன்னேற்றத்துக்கு என்னென்ன செய்யப்பட வேண்டும் என்பதைப் பற்றி அருமையான தீர்மானங்கள் எல்லாம் இம்மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டன. பாராட்டுதலுக்குரிய தீர்மானங்கள் அவை. தொழில்துறையில் தமிழர்கள் முன்னேற்றம் அடைய வேண்டும்; உலகத் தமிழர் பல்கலைக்கழகம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்பதெல்லாம் ஆக்கரீதியான சிந்தனைகள். இவற்றுக்கெல்லாம் அடிப்படை, தமிழன் முன்னேற வேண்டும். ஆனால், அவனின் சிந்தனையில் அடிப்படை மாற்றம் தேவை; புரட்சி தேவை! மூலையில் ஒதுக்கப்பட வேண்டியவை எல்லாம் தமிழன் மூளையிலே படிந்திருக்கின்றன. தமிழனுக்கு என்று ஓர் ஆண்டு உண்டா? இப்பொழுது தமிழ்ப் புத்தாண்டு என்று அறுபது ஆண்டுகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த அறுபது ஆண்டுகளில் ஓர் ஆண்டுக்காவது தமிழில் பெயர் உண்டா? எனவே, தை முதல்நாள்தான் தமிழ்ப் புத்தாண்டு என்று அறிவிக்க வேண்டும்’’ என்று விளக்கினேன். மேனாள் அமைச்சர் பி.டி.ஆர். பழனிவேல்ராஜன் மணி விழாவில் நினைவுப் பரிசினை  தமிழர் தலைவர் வழங்குகிறார். 4.3.1993 அன்று மதுரை மேலப் பொன்னகரம் முக்கிய வீதியில் நடைபெற்ற பண்பாளர் பி.டி.ஆர்.பழனிவேல்ராசனுக்கு மணி விழா நிறைவு பாராட்டு விழா நடைபெற்றது. விழாவில் கலந்துகொண்டு மணிவிழா நாயகருக்கு நினைவுப் பரிசினை வழங்கி நிறைவுப் பேருரை ஆற்றினேன். 8.3.1993 அன்று திருச்சி பெரியார் மாளிகையில் பெரியார் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்தின் சார்பில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அறிவு ஆசான் தலைவர் தந்தை பெரியார் முழு உருவச் சிலை திறப்பு விழா மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்றது. அய்யா சிலையினை திறந்து வைத்துச் சிறப்புரையாற்றினேன். விழாவில் அறிஞர் பெருமக்கள் கலந்துகொண்டு சிறப்புரை வழங்கினார்கள். பெரியார் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்தின் சார்பில் எழிலோடு தந்தை பெரியார் முழு உருவச் சிலையினை அமைத்திருந்தனர். சிலை திறப்பு விழாவுக்கு மாநில திராவிடர் கழகப் பொருளாளர் கா.மா.குப்புசாமி தலைமை வகித்தார். துணைப் பொதுச் செயலாளர் கோ.சாமிதுரை முன்னிலை வகித்தார். பெரியார் ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனத்தின் முதல்வர் பி.சுப்பிரமணியன் வரவேற்புரை ஆற்றினார். விழாவில், மாணவ, மாணவிகள், ஆசிரியர் பெருமக்கள் அனைவரும் கலந்து கொண்டார்கள். (நினைவுகள் நீளும்...)    செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

தலையங்கம் : “கரோனா பரவாதிருக்க கோயிலுக்கு வரவேண்டாம்’’ என்பது வரவேற்கத்தக்கது!

சர்வ சக்தியுள்ள ‘கடவுள் இல்லை’ என்பது உறுதியானது! சீனாவில் ஏற்பட்ட ‘கரோனா வைரஸ்’ என்னும் தொற்று நோய், அங்கே லட்சக்கணக்கானவர் களைப் பாதித்ததோடு, மூவாயிரம் பேர்களுக்கு மேல் உயிர்க் கொல்லியாகவும் அமைந்தது _ மனித குலத்திற்கே ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய அவலம்; துன்பமும், துயரமும் பொங்குமாங் கடல்போல் வாட்டுகின்றது! அந்நோய் தொற்றானதால் உலக நாடுகள், சுமார் 100க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளிலும் நுழைந்து, சுற்றுலா,  தொழில், பயணங்கள் இவைகளில் எல்லோரும் அஞ்சி வாழும் கொடுமைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளோம். கூட்டமாகக் கூடுவதைத் தவிர்ப்பது, கைகொடுப்பது, தும்மலை அருகிலிருந்து செய்வது, அடிக்கடி கைகளைச் சுத்தமாக கழுவாமை முதலிய பல்வேறு அன்றாட உடல் அசைப்புகளுக்கும் மிகவும் கவனமாக இருக்க மருத்துவர்களின் கட்டளைகளைப் பின்பற்றி ஒழுகவேண்டிய நியதிகள் ஆகும்! வருமுன்னர் காப்பதே சிறப்பு! வருமுன்னர் காப்பதே சிறப்பு. எனவே, தகுந்த எச்சரிக்கையை ஏற்று நடப்பது சாலச் சிறந்தது. மத்திய - மாநில அரசுகளும் அவரவர்கள் யுக்தானுசார முறையில் அவசரத் தடுப்பு நடவடிக்கைகளை ஏற்று வருகின்றன. மேலும் தீவிரமாக்குவது - போர்க்கால நடவடிக்கைகளைப் போன்று செய்தல் அவசியம் என்று பலரும் கூறுவது - நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையில்தான். எந்த மாச்சரியத்திற்கும் இடந்தரக் கூடாத சூழல் இந்த கரோனா எதிர்ப்பு யுத்த முயற்சிகளும், முன்னெடுப்புகளும் - மனிதாபிமான முறைகளே! பகுத்தறிவு அடிப்படையில் ஒரு கேள்வி இந்நேரத்தில் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டுவது - பகுத்தறிவு அடிப்படையில் மிகவும் தேவைப்படும். கோவில்கள், திருவிழாக்களுக்கு மக்கள் அதிகம் கூடுவார்கள் என்கிறபோது, அதை தவிர்ப்பது நல்லது என்று கேரள அரசு போன்ற அரசுகள் வெளிப்படையாகக் கூறுகின்றன. அவ்வளவு தூரம் போவானேன்! ‘‘திருப்பதி கோவிலுக்கு பக்தர்கள் அதிகம் வரவேண்டாம்; அதிலும் குறிப்பாக என்.ஆர்.அய். என்ற வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் பக்தர்கள் அறவே அதனைத் தவிருங்கள்’’ என்று கோரிக்கை விடப்பட்டுள்ளது.  அதுபோலவே சபரிமலை அய்யப்பன் கோவிலுக்கும் அதிக பக்தர்கள் வரவேண்டாம் என்று கோவில் நிருவாகம் - தேவசம் போர்டு சார்பாக பக்தர்களுக்கு வேண்டுகோள் விடப்பட்டுள்ளது. இவை வரவேற்கப்பட வேண்டியவை - கரோனாவின் கொடுமையைக் கருதி. கடவுளுக்கே முகமூடியா? வாரணாசியில் ஒரு கடவுள் சிலைக்கே அங்கே உள்ள அர்ச்சகர், நிருவாகிகளால் வாய்க்குக் கவசம் - நோய் தடுக்க மூக்கு, வாயை அடைக்கும் முகமூடி அணிவிக்கப்பட்டுள்ளது எவ்வளவு வேடிக்கை என்பதை பக்தகோடிகள் எண்ணிப் பார்க்கவேண்டாமா? கரோனா - கடவுளையும் தாக்குமாம்! தடுப்பு முறையாம் - இந்த முகபடாம்! அட, அதிபுத்திசாலி ஆத்திகர்களே! பரிதாபத்திற்குரிய பக்தர்களே  -  கொஞ்சமாவது யோசித்தீர்களா? கரோனா கடவுளைத் தாக்கும் என்றால், ‘‘கடவுள் சக்தி  என்னவாயிற்று?’’ என்று பகுத்தறிவுவாதிகள் கேட்டால், ஏன் கோபம் வர வேண்டும்? சர்வ சக்தி சாமிக்கு இது தேவையா? ‘‘தீராத வினையெல்லாம் தீர்த்து வைப்பான் கோவிந்தன் - திருப்பதி வெங்கடாசலபதி’’ என்பதால்தான் அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் பலரும் தங்களையும், தங்களது பதவி சேமிப்புகளையும் பாதுகாக்க அடிக்கொருமுறை குடும்ப சமேதரராய் ‘ஜருகண்டி’ இல்லாமல் வசதியான தரிசனம் செய்து வருகின்றனர்! அதுபோலவே, அடுத்த பெரு வருவாய் சபரிமலை அய்யப்பனுக்குத்தானே! அவன் இந்தக் கரோனாவைத் தடுத்திருக்க வேண்டாமா? துவம்சம் செய்திருக்க வேண்டாமா? அதை பினராய் விஜயன் தலைமையில் (கம்யூனிஸ்ட் அரசு அல்லவா) செய்யவேண்டியுள்ளது! கடவுளையும், பக்தர்களையும் பாதுகாப்பதும் மனித சக்தி தானே - அரசுகள்தானே! ‘‘கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை’’ என்பது ‘கரோனா’வுக்குமுன் செல்லுபடியாகாது என்பதால்தானே தகுந்த தடுப்பு ஏற்பாடுகள்! ‘‘கடவுள் கருணையே வடிவானவன்’’ என்று சொல்கிறார்கள் பக்தர்கள்.  அதற்கு நிரூபணம் எங்கே? கடவுள்களின் முச்சக்தி எங்கே? ‘‘எல்லா மதக் கடவுள்களுக்கும் முப்பெரும் சக்திகள் உண்டு’’ என்று பொதுவாக அனைவரும் கூறி, அதனால் உலக க்ஷேமம் கருதி கடவுளை வணங்கி, பிரார்த்தனை மூலம், காணிக்கை போடுவதன்மூலம் பலனடையலாம் என்று போதிக்கிறார்கள். 1. சர்வ சக்தி (Omnipotent) 2. சர்வ வியாபி (Omnipresent) 3. சர்வ தயாபரன் (Omniscient) இம்மூன்றும் இருந்தால், கரோனா, பறவைக்காய்ச்சல், பன்றிக் காய்ச்சல், சார்ஸ் போன்ற கொள்ளை நோய்கள் மனித குலத்தை அழிக்க வரலாமா? தண்டனை தந்தான் என்றால், அன்பே வடிவமானவன் என்பது பொய் அல்லவா? அறிவை விரிவு செய்க - பேராபத்தைத் தவிர்த்திடுக! இப்படிக் கேட்பது நிதர்சனமானது. கண்ணுக்குத் தெரிந்து, கண்மூடிப் பழக்கத்திற்கு அடிமையாகலாமா? குடிப்பவருக்குத் தேவைப்படும் போதை போன்றதுதானே பக்தி! கடவுளால் ஆகாதது - மருத்துவத்தால் இன்று முடிகிறது. இதுதான் பகுத்தறிவின் விளக்கம். எது நடந்தாலும் புத்தியை மட்டுப்படுத்தாமல், கோபத்தைத்தான் பதிலாகத் தர முடியுமே தவிர, அறிவை விரிவு செய்ய இதைவிட அருமையான வாய்ப்பு மனித குலத்திற்கு வேறு கிடைக்குமா? சிந்தியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்!! சிந்தியுங்கள், தோழர்களே!!! - கி.வீரமணி,                                 ஆசிரியர்.  செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

நம்பிக்கை தரும் திரைப்படங்கள் : கன்னிமாடம்

சமா.இளவரசன் - உடுமலை   நன்கு அறிமுகமான நடிகரும், அறிமுக இயக்குநருமான போஸ் வெங்கட் இயக்கத்தில் உருவான கன்னிமாடம் திரைப்படம் வெளியாகி சமூக ஊடகங்களில் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. அழுத்தமான கதை, சீரிய திரைக்கதை, எளிய மாந்தர்கள், இயல்பான நடிப்பு என ஈர்ப்புக்கு ஏராளமான காரணங்கள்! சென்னையில் பட்டப்பகலில் நடந்த கொலை ஒன்று குறித்து காவல்துறை பரபரப்போடு தொடரும் படத்தில், கல்லூரிக் காலத்தில் காதலாகி, காதலன் கதிர் குடும்பத்தின் ஜாதி வெறி காரணமாக, கடும் எதிர்ப்புக்கும் வன்முறைக்கும் காதலி மலர் குடும்பம் இலக்காகிட, இருவரும் திருமணம் செய்துகொண்டு சென்னை வந்து சேருகின்றனர் என்பதில் தொடங்குகிறது கதை. சென்னைக்கு இப்படி ஓடிவரும் இளவயது ஜோடிகளுக்கான வீடு, குடும்பத்திற்குத் தேவையான பொருள்கள் ஏற்பாடு செய்து தருவதைத் தொழிலாகச் செய்துவருபவரிடம் வந்து சேருகின்றனர். அது ஆட்டோ ஓட்டுநர் அன்புவின் அறைக்கு அருகில் உள்ள அறை. தந்தை பெரியார் ஆட்டோ ஸ்டாண்டைச் சேர்ந்த அன்பு, அவருடைய நண்பர், அன்புவை ஒருதலையாக விரும்பும் ஸ்டெல்லா என கதாபாத்திரங்கள் அறிமுகமாகின்றன. பணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்த கதிர், வேலை செய்தே தீர வேண்டிய கட்டாயத்தில் கிடைத்த சிறு சிறு வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார். இவர்களுக்குத் தங்களாலான உதவியைச் செய்கின்றனர் அன்புவும், அவர் நண்பரும் (ஆடுகளம் முருகதாஸ்). இச் சூழலில் ஒரு விபத்தில் கதிர் இறந்துவிட, அதுவரை சென்னையில் அவர்கள் இருவரையும் தேடிவந்த கதிரின் உறவினர்கள் கதிரின் உடலை எடுத்துக் கொண்டு ஊருக்குச் சென்றுவிடுகின்றனர். கர்ப்பிணியாக தனித்து விடப்பட்ட மலரைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயம் அன்புவுக்கு ஏற்படுகிறது. அன்புவுக்கு ஒரு பின் கதை உண்டு. ஜாதி மறுத்து காதல் திருமணம் செய்துகொண்ட அன்புவின் தங்கையையும், தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாப்பிள்ளையையும் ஆணவக் கொலை செய்துவிட்டு சிறையில் இருக்கும் தன் அப்பாவின் வழக்கை சென்னையிலிருந்தபடி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார் அன்பு. ஜாதி ஆணவக் கொடுமைகளுக்கெதிராக அவர் படைத்திருக்கும் ஆயுதம் அன்புதான்! பகுத்தறிவின் உச்சம் மனிதநேயம் என்பதுபோல. அனைத்தையுமே மாற்றிவிடுகிற வல்லமை கொண்ட அந்த அன்பையே கதையை நகர்த்துகிற முக்கிய கதாபாத்திரத்துக்கும் பெயராக வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர். இதன்மூலம் ஜாதி ஒழிப்பின் வேர் எது  என்கின்ற தெளிவு அவருக்கு இருப்பதைக் காட்டுகிறது. அதனால்தான், கதையில் ஜாதி வெறிகொண்ட தனது அப்பாவையே காப்பாற்ற வழக்கு நடத்துகிறது அந்த அன்பு கதாபாத்திரம்! ஜாதி வெறியால் பாதிக்கப்பட்ட மலரையும் பல நெருக்கடிகளுக்கிடையேயும் ஆதரிக்கிறது அந்த அன்பு கதாபாத்திரம்! அதனாலேயே தனது காதலையும் தாளாத சோகத்துடன் விட்டுக்கொடுக்கிறது அந்த அன்பு கதாபாத்திரம். இப்படி தன்னை இழந்து மனிதநேயத்துக்காகப் போராடுகிறது அந்த அன்பு கதாபாத்திரம்! அந்த அன்புக்கும் சோதனை மேல் சோதனையை ஏற்படுத்தினால் என்னவாகும் என்கிற வகையில் கதை வலுவாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஜாதி ஆணவக் கொலைகளை காணொளியில் கண்கள் விரிய பார்க்கும் யாருக்கும், அந்த ஜாதிவெறியின் கொடுமை அவ்வளவாகப் புரிவதில்லை. கொலை நடப்பது எப்படி என்று ஒரு முன்னோட்டம் காட்டுவது போலக்கூட அத்தகைய காட்சிகள் ஆகிவிட்டனவோ என்கிற அச்சம்கூட ஏற்படுகிறது. ஒரு வேளை பகுத்தறிவாளர்களுக்கும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் அந்த வலி புரியக்கூடும். ஆனால், கன்னிமாடம் பார்க்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அந்த வலி புரியும். அந்த அளவுக்கு அன்பின் மகத்துவத்தைச் சொல்லி, அதையும் தாண்டி அந்த ஆணவக்கொலை நடப்பதைக் காட்டும் போது பார்ப்பவர்களின் நெஞ்சம் நைந்து போகிறது. நெஞ்சைப் பிசையும் அந்த உணர்வே ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் ஜாதிக்கெதிரான போர்க்குணத்தை உருவாக்குகிறது. அதுதான் இயக்குநருக்குக் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றி. ஆணவக் கொலையால் சீரழிந்த ஒரு குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன், ஜாதி மறுப்புத் திருமணம் செய்துகொண்ட இணையர்களைப் பாதுகாத்து பராமரிக்க வேண்டிய கதாபாத்திரம் ஏற்றிருக்கும் அன்புவும், அவர்களை ஆதரிக்கும் கவுன்சிலரும், ஸ்கொயர் ஸ்டாரும், ஸ்டெல்லாவும், கதாநாயகி மலரும், இன்ன பிற கதாபாத்திரங்களை ஏற்றிருக்கும் நடிகர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் பங்களிப்பை சிறப்பாகத் தந்திருக்கிறார்கள். இனியன் ஹாரிஸின் ஒளிப்பதிவு, ஹரி சாயின் இசை ஆகியவை தேவையான அளவில் படத்துக்குப் பலம் சேர்க்கின்றன. இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் பாராட்டுக்குரியவர். கடவுள் நம்பிக்கையாளர்தான் இயக்குநர் போஸ் வெங்கட். அதனாலென்ன? ஜாதி ஒழிப்புக்காகப் போராடிய தந்தை பெரியாரின் கருத்துகளால் பயன்பெற்ற நாங்கள் அதைப் பரப்புவதற்கு கடன்பட்டுள்ளோம் என்கிறார் திராவிட இயக்கத்தவரான இயக்குநர். தந்தை பெரியாரின் சிலை, திராவிடர் கழகத் தோழர்கள் நடத்தி வைக்கும் சுயமரியாதைத் திருமணம். திராவிட இயக்க தலைவர்களின் படங்கள், அண்ணல் அம்பேத்கர், சேகுவேரா படங்கள், தந்தை பெரியார் ஆட்டோ நிறுத்தம் என தொடக்கக் காட்சிகளிலேயே படம் என்ன பேசவிருக்கிறது என்கிற மனநிலையை உருவாக்கி விடுகிறது. ஜாதிக் கொடுமையின் தீவிரத்தை அழுத்தமாகத் தந்ததோடு, அதை திரை வடிவத்தில் தருவதிலும் தெளிவோடு இருந்தமைக்காக இயக்குநரைப் பாராட்டிடவேண்டும். கொள்கைப் பூர்வமாக படமெடுக்க விரும்பும் பலர், திரை மொழியைத் தவறவிட்டு, திரைப்பட உருவாக்கத்திலும் கோட்டை விடுவதைப் பார்க்கிறோம். அது இரண்டுக்கும் கேடு. அடுத்து இதே போன்ற சமூகசிந்தனையுள்ள படங்களை உருவாக்க நினைப்போருக்கும் தடங்கல். அதைத் தன்னுடைய திரை அனுபவத்தால் கவனமாகக் கடந்திருக்கிறார் இயக்குநர் போஸ் வெங்கட். ஜாதி வெறி கொண்டவரின் பாதகச் செயலை, மனம் பதற காட்சிப் படுத்திவிட்டு, அதை இன்னும் அழுத்திச் சொல்ல, ஜாதி மனிதனை சாக்கடையாக்கும்; மதம் மனிதனை மிருகமாக்கும் என்று தந்தை பெரியாரின் வரிகளைப் பயன்படுத்தி படத்தை நிறைவு செய்கிறார் போஸ்வெங்கட். கன்னிமாடம் திரையில் நிறைவடைந்தாலும், அது உருவாக்கிய தாக்கம் நம் மனதில் நிலைகொண்டுவிடுகிறது.செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

பெரியார் பேசுகிறார் : எது கடவுள்? எது மதம்?

தந்தை பெரியார் தேவர்கள் என்றும், தெய்வங்கள் என்றும் அவற்றின் அவதாரமென்றும், ரூபமென்றும் அதற்காக மதமென்றும், சமயமென்றும், அதற்காக மதாச்சாரியார்கள் என்றும், அதற்கு சமயாச்சாரியர்கள் என்றும் கட்டியழுபவர்கள் ஒன்று வயிற்றுப் பிழைப்பு புரட்டர்களாயிருக்க வேண்டும், அல்லது பகுத்தறிவில்லாதவர்களாகவாவது இருக்க வேண்டும் என்பதே நம் அபிப்பிராயம் என்பதாக பல தடவைகளில் வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றோம். அதுபோலவே சிவன் என்றோ, விஷ்ணு என்றோ, பிரம்மா என்றோ சொல்லப்படுபவையும் ஒரு சாமி என்றோ, அல்லது ஒரு ஆசாமி என்றோ, அல்லது ஒரு உருவமென்றோ கொள்ளுவதும், ஞானமற்றவர்களின் கொள்கையென்றே சொல்லுவோம். உலகத் தோற்றமும், அதில் நடைபெறும் உற்பத்தி, வாழ்வு, அழிவு என்பவைகளான மூவகைத் தன்மைகளையும், சாமிகளோ, ஆசாமிகளோ ஒவ்வொரு தன்மையை ஒவ்வொரு ஆசாமி நடத்துகிறான் என்றோ, அல்லது ஒவ்வொரு தன்மைக்கு ஒவ்வொரு ஆசாமி பொறுப்பாளியாய் இருக்கின்றான் என்றோ நினைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களும், விசார ஞானமற்றவர்கள் என்றே சொல்லுவோம். மற்றபடி மேல்கண்ட ஒவ்வொரு தன்மைக்கு மேல்கண்ட ஒவ்வொரு பெயர் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்றும், அது ஒரு உருவமல்ல, ஒரு உருப்படிஅல்ல என்றும், உற்பத்தி, வாழ்வு, அழிவு என்னும் தன்மையையும், அத்தன்மைக்கு ஆதாரமான தோற்றங்களைத் தான் கடவுள் என்றோ, தெய்வம் என்றோ, சாமி என்றோ, ஆண்டவன்  என்றோ கருதுகிறோம் என்பதாகவும், தானாகத் தோன்றிற்று; தானாக வாழ்ந்தது, தானாக அழிகின்றது என்கின்ற யாவும் இயற்கைதான் என்றும், அவ்வியற்கைக்குத்தான் கடவுள், ஆண்டவன், சாமி, தெய்வம் என்று சொல்லுகின்றோம் என்பதாகவும், மற்றும் இவ் வியற்கைத் தோற்றங்களுக்கு ஏதாவது ஒரு காரணமோ, அல்லது ஒரு சக்தியோ இருக்க வேண்டுமே எனவும், அந்தக் காரணத்திற்கோ, சக்திக்கோதான் கடவுள், சாமி, ஆண்டவன், தெய்வம் என்கின்ற பெயர் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதாகவும் சொல்லிக் கொண்டு மாத்திரம் இருப்பவர்களிடத்தில் நமக்கு இப்போது அவ்வளவாக தகராறு இல்லை என்று சொல்லிக் கொள்ளுகின்றோம். ஆனால், அந்தக் கடவுளுக்குக் கண், மூக்கு, வாய், கை, கால், தலை, பெயர், ஆண்_பெண் தன்மை, பெண் ஜாதி_புருஷன், குழந்தை_குட்டி, தாய்_தகப்பன் முதலியவற்றைக் கற்பித்து, அதனிடத்தில் பக்தி செய்ய வேண்டும் என்றும், அதற்குக் கோயில் கட்டி கும்பாபிஷேகம் செய்து தினம் பல வேளை பூஜை செய்ய வேண்டும் என்றும், அச்சாமிகளுக்கு கல்யாணம் முதலியவற்றைச் செய்வதோ அந்தக் கடவுள் அப்படிச் செய்தார், இந்தக் கடவுள் இப்படிச் செய்தார் என்பதான திருவிளையாடல்கள் முதலியவற்றைச் செய்து காட்டி, வருஷா வருஷம் உற்சவம் செய்ய வேண்டும் என்றும், அக்கடவுள்களின் பெருமையைப் பற்றியும், திருவிளையாடல்களைப் பற்றியும் பாட வேண்டும் என்றும், அப்பாடல்களை வேதமாக, திருமுறையாக, பிரபந்தமாக கடவுள் உண்டு என்பதற்கு ஆதாரமாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், அப்பாடல்களைப் பாடினவர்களைச் சமயாச்சாரியார்களாக, ஆழ்வார்களாக, சமயக் குரவர்களாக, நாயன்மார்களாக பல அற்புதங்கள் செய்தவர்களாகக் கொள்ள வேண்டும் என்றும்,  இதுபோன்ற இன்னும் பல செய்தால் அக்கடவுள்கள் நமது இச்சைகளை நிறைவேற்றுவார்கள் என்றும், மற்றும் நாம் செய்த - செய்கின்ற - செய்யப் போகின்ற எவ்வித அக்கிரமங்களையும், அயோக்கியத் தனங்களையும், கொடுமைகளையும் மன்னிப்பார் என்றும் கொல்லப்படுபவைகளான மூடநம்பிக்கையும், வயிற்றுப் பிழைப்பு, சுயநலப் பிரச்சாரமும் ஒழிய வேண்டுமென்பது தான் நம் கவலை. எனெனில், இந்நாட்டில் பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கும், மக்களை மக்கள் ஏமாற்றிக் கொடுமைப்படுத்துவதற்கும், மற்ற நாட்டார்கள் போல நம் நாட்டு மக்களுக்கு பகுத்தறிவு விசாலப்பட்டு மற்ற நாட்டார்களைப் போல விஞ்ஞான (சையன்ஸ்) சாஸ்திரத்திலே முன்னேற்றமடையாமல் இருப்பதற்கும், அந்நிய ஆட்சிக் கொடுமையிலிருந்து தப்ப முடியாமல் வைத்த பளுவைச் சுமக்க முதுகைக் குனிந்து கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதற்கும் இம்மூடநம்பிக்கையும் சில சுயநலமிகளின் வயிற்றுச் சோற்றுப் பிரச்சாரமும், இவைகளினால் ஏற்பட்ட கண்மூடி வழக்கங்களும், செலவுகளுமே தான் காரணங்கள் என்பதாக நாம் முடிவு செய்து கொண்டிருக்கின்றோம். நாமும், நமது நாடும் அடிமைப்பட்டுக் கிடப்ப தற்கும், ஒருவரையொருவர் உயர்வு தாழ்வு கற்பித்துக் கொடுமைப்படுத்தி ஒற்றுமையில்லாமல்  செய்திருப்பதற்கும், மக்கள் பாடுபட்டுச் சம்பாதிக்கும் பொருள்கள் எல்லாம் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்குப் பயன்படாமல் பாழாவதற்கும், மக்களின் அறிவு வளர்ச்சி கட்டுப்பட்டுக் கிடப்பதற்கும், சிறப்பாக மக்களின் ஒழுக்கங்கள் குன்றி மக்களிடத்தில் மக்களுக்கு அன்பும், உபகாரமும் இல்லாமல் இருப்பதற்கும், மேல்கண்ட கொள்கைகள் கொண்ட கடவுள் என்பதும், அதன் சமயமும், சமயாச்சாரியார்கள் என்பவர்களும், அவர்களது பாடல்களும், நெறிகளுமே முக்கிய காரணம் என்பதைத் தூக்கு மேடையில் இருந்தும் சொல்லத் தயாராக இருக்கின்றோம். நிற்க, இக்கடவுள்களின் பொருட்டாக நம் நாட்டில் பூசைக்கும், அபிஷேகத்திற்கும், அவற்றின் கல்யாணம் முதலிய உற்சவத்திற்கும், பஜனை முதலிய காலட்சேபத்திற்கும், இக்கடவுள்களைப் பற்றிய சமயங்களுக்காக மடங்களுக்கும், மடாதிபதிகளுக்கும், மூர்த்தி ஸ்தலம், தீர்த்த ஸ்தலம் முதலிய யாத்திரைகளுக்கும், இக்கடவுள்களின் அவதார மகிமைகளையும், திருவிளையாடல்களையும் இக்கடவுள்களைப் பற்றிப் பாடின பாட்டுகளையும் அச்சடித்து விற்கும் புஸ்தகங்களையும் வாங்குவதற்கும், மற்றும் இவைகளுக்காகச் செலவாகும் பொருள்களிலும், நேரங்களிலும் நம் ஒரு நாட்டில் மாத்திரம் சுமார் இருபது கோடி ரூபாய்களுக்குக் குறை வில்லாமல் வருஷா வருஷம் பாழாகிக் கொண்டு வருகின்றன என்று சொல்லுவது மிகையாகாது. இவ்விருபது கோடி ரூபாய்கள் இம்மாதிரியாக பாழுக்கிறைக்காமல், மக்களின் கல்விக்கோ, அறிவு வளர்ச்சிக்கோ, விஞ்ஞான (சையன்ஸ்) வளர்ச்சிக்கோ, தொழில் வளர்ச்சிக்கோ செலவாக்கப்பட்டு வருமானால், நம் நாட்டில் மாத்திரம் வாரம் லட்சக்கணக்கான மக்களை நாட்டை விட்டு அந்நிய நாட்டிற்குக் கூலிகளாக ஏற்றுமதி செய்ய முடியுமா? அன்றியும் தொழிலாளர்கள் கஷ்டங்கள் என்பது ஏற்படுமா? தீண்டக்கூடாத _ நெருங்கக் கூடாத - பார்க்கக் கூடாத - மக்கள் என்போர்கள் கோடிக்கணக்காய் பூச்சி, புழு, மிருகங்களுக்கும் கேவலமாயிருந்து கொண்டிருக்க முடியுமா? 100க்கு  மூன்று பேர்களாயிருக்கும் பார்ப்பனர்கள், மற்ற 100க்கு 97 பேர்களை சண்டாளர், மிலேச்சர், சூத்திரர், வேசி மக்கள், தாசிமக்கள், அடிமைப் பிறப்பு என்று சொல்லிக்கொண்டு அட்டை இரத்தத்தை உறிஞ்சுவது போல் உறிஞ்சிக் கொண்டும், நம்மையும், நம் நாட்டையும் அந்நியனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்து நிரந்தர அடிமைகளாக இருக்கும்படி செய்து கொண்டும் இருக்க முடியுமா என்று கேட்கின்றோம். நமக்கு கல்வி இல்லாததற்குச் சர்க்கார் மீது குற்றம் செலுத்துவதில் கவலை கொள்ளுகின்றோமே யல்லாமல் நம் சாமியும், பூதமும், சமயமும், நம் செல்வத்தையும், அறிவையும் கொள்ளை கொண்டிருப்பதைப் பற்றி யாராவது கவலை கொள்ளுகின்றாமோ? என்று கேட்கின்றோம். நிற்க, அன்பையோ, அருளையோ, ஒழுக்கத்தையோ, உபசாரத்தையோ மறு பெயரால் கடவுள் என்று கூப்பிடுகின்றேன், அதனால் உனக்கு என்ன தடை? என்று யாராவது சொல்ல வருவார்களானால், அதையும் (அதாவது அக் குணங்கள் என்று சொல்லப்பட்ட கடவுள் என்பதையும்) பின்பற்றும்படியான குணங்களாகவோ, கடவுள்களாகவோதான் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லுகின்றோமே ஒழிய, வணங்கும்படியான கடவுளாக இருக்க நியாயம் இல்லை என்றே சொல்லுவோம். - ‘குடிஅரசு’ 9.6.1945செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள

சுவடுகள் : எங்களைத் தூக்கிலிடக்கூடாது சுட்டுக்கொல்ல வேண்டும்!

அவசரச்  சட்டத்தின்  மூலம்  அமைக்கப்பட்ட  நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு என்னும் புரட்சி வீரர்களான மூன்று இளைஞர்களுக்கும் 7.10.1930 அன்று மரண தண்டனை விதித்தது. இத்தண்டனையை லண்டனில் இருந்த பிரீவி கவுன்சில் உறுதி செய்தது. இந்திய வைஸ்ராயும் அதை உறுதி செய்தார். தூக்குத் தண்டனைக் கைதிகளின் அறையில் தூக்கிலிடப்படும் நேரத்திற்காகக் காத்திருந்த நாள்களிலும், பகத்சிங் கொஞ்சங்கூட அஞ்சவில்லை;  கலங்கவில்லை. வழக்கம்போல் படிப்பதும், எழுதுவதும், வாதிடுவதும், கலகலப்பாக நகைச்சுவை ததும்பப் பேசுவதுமாக இருந்தார். தன்னுடைய  மரண தண்டனையை  எப்படி  நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதிலும் அவர் அதிகம் சிந்தித்தார். தூக்குக் கயிற்றில் தொங்குவதைவிட  சுட்டுக் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று விரும்பினார். சுத்த புரட்சியாளனும், வீரனுமான தான், துப்பாக்கியால் சுடப்பட்டே இறக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். இந்த விருப்பத்தைக் கோரிக்கையாக எழுதி அக்கடிதத்தை பஞ்சாப் மாநில ஆளுநருக்கு அனுப்பி வைத்தார். அதில் பகத்சிங், இராஜகுரு, சுகதேவ் மூவரும் கையொப்பம் இட்டிருந்தனர். பெறுநர் பஞ்சாப் மாகாண ஆளுநர், அய்யா, விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சில ஒட்டுண்ணிகளால் இந்திய உழைக்கும்  மக்களும்,  அவர்தம்  இயற்கை வளங்களும் சுரண்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் வரை எங்கள் போர் தொடரும்; தொடரவும் வேண்டும். அவ்வொட்டுண்ணிகள் கலப்பற்ற பிரிட்டிஷ் முதலாளி இந்திய முதலாளிகளின் கலப்பாக இருக்கலாம் அல்லது கலப்பற்ற இந்திய முதலாளிகளாகக்கூட இருக்கலாம். அவர்கள் தங்களின்  நயவஞ்சகமான  சுரண்டல்களை, பிரிட்டிஷ் மற்றும் இந்தியக் கலப்பு அரசு இயந்திரத்தைக் கொண்டோ, கலப்பற்ற இந்திய அரசு இயந்திரத்தைக் கொண்டோ நடத்தி வரலாம். இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முன்னணிப் படையாகிய புரட்சிக்கரக் கட்சியானது, மீண்டும் ஒருமுறை போர்முனையில் தனித்து விடப்பட்டாலும் அதுவும் எங்களுக்கு ஒரு பொருட்டு அல்ல. ................     பகத்சிங்        தங்கள் இன்னுயிர் உட்பட, தங்கள் கணவன், உடன் பிறந்தோர், உறவினர் அனைவரையும் தியாகம் செய்த, செய்யத் தயாராய் இருக்கின்ற பெண் தொழிலாளர்களைப் பற்றி, சமாதானப் பேச்சு வார்த்தையின்போது ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், கண்டுங் காணாததுபோல் இருக்குமளவிற்கு உணர்ச்சிப் பிண்டங்களாய் எம் இந்தியத் தலைவர்கள் (அஹிம்சா தலைவர்கள்) ஆகிவிட்டனர். என்றாலும், எம்போர் தொடரும். இப்போர் வெவ்வேறு காலக் கட்டங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களை எடுக்கும். அப்போர் வெளிப்படையாகவோ, மறைமுகமாகவோ இருக்கலாம்; வெறும் கிளர்ச்சியாகவும் இருக்கலாம். அல்லது வாழ்வா? சாவா? போராட்டமாகவும் இருக்கலாம். இப்போர் இரத்தம் தோய்ந்ததாக இருக்க வேண்டுமா? அல்லது வேறு வகையில் இருக்க வேண்டுமா என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டியவர்கள் நீங்கள்.  ராஜகுரு     ஒரு புதிய உத்வேகத்துடன் சோசலிச குடியரசு நிறுவப்படும் வரையில், அதன் மூலம் எல்லா வகையான சுரண்டல்களும் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, மனிதகுலம் உண்மையானதும், நிரந்தரமானதுமான யுகத்துக்குள் அடியெடுத்து வைக்கும் வரையிலும் ஓயாது அப்போர் தொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும்.    சுகதேவ் முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டலின் நாள்கள் எண்ணப்படுகின்றன. இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவுமில்லை; எங்கள் வாழ்நாளோடு முடியப் போவதும் இல்லை. வரலாற்று நிகழ்வுப் போக்குகளினாலும்,  நிலவும்   சூழ்நிலைகளாலும்,  தவிர்க்க  முடியாததே இப்போர். திரு தாஸின் ஈடு இணையற்ற தியாகத்தாலும், தோழர் பகவதிசரணின் துன்பம் நிறைந்த உன்னதமான தியாகத்தாலும், எங்கள் அன்பிற்குரிய ஆஸாத்தின் பெரும் பெருமைமிக்க மரணத்தாலும் பிழையின்றி  அணி செய்யப்பட்ட  தியாகச்  சங்கிலியின்  ஓர்  இணைப்புக் கண்ணியே (கோர்வையே) எங்களது இந்த எளிய தியாகங்கள்! எங்களது இறுதி முடிவைப் பற்றிய கேள்வியைப் பொறுத்து எங்களைச் சில வார்த்தைகள் கூற அனுமதியுங்கள். எங்களைக் கொல்வதென்று  நீங்கள்  முடிவு  செய்துவிட்டால்  அதனைக்  கட்டாயம் நிறைவேற்றி விடுவீர்கள். உங்கள் கையில் அதிகாரம் உள்ளது. அதிகாரமே  நியாயத்தைக்  கொடுக்கிறது.  நீங்கள் எது செய்தாலும் அது நியாயம்தானே! எங்கள் விசாரணையே அதற்கு ஒரு சான்று. நாங்கள் எதைச் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறோம் என்றால், நாங்கள் உங்கள் அரசுக்கு எதிராய்ப் போர் தொடுத்துள்ளோம். உங்கள் தீர்ப்பிலும் அவ்வாறே சொல்லப்பட்டுள்ளது. எனவே, எங்களைப் போர்க்  கைதிகளை  நடத்துவது  போலவே  நடத்த வேண்டும். அதாவது போர்க் கைதிகளுக்கு மரண தண்டனை நிறைவேற்றும்போது, சுட்டுக் கொல்வதுபோல் எங்களையும் சுட்டுக் கொல்ல வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கின்றோம். அதற்கு நீங்கள் இராணுவத் துறைக்கு உத்தரவிடுவீர்கள்  என்று  நம்பிக்கையுடன்  வேண்டிக்  கொள்கின்றோம். தங்கள், பகத்சிங் ராஜகுரு சுகதேவ் (ஆதாரம்: தியாகி பகத்சிங்கின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படைப்புகள், சிவவர்மா, 1986 வெளியீடு) இணையில்லா எதிர்காலத்தை இந்தியா இழந்தது! ஆம். அவரைத் தூக்கிலிடத் தீர்மானிக்கப்பட்ட நாள் (23.3.1931) வந்தது. அன்று மாலை 7:30 மணிக்குத் தூக்கிலிட நேரம் குறித்தனர். பொதுவாக விடியற் காலையில்தான் தூக்கிலிடுவார்கள். ஆனால், ஆங்கில ஆதிக்கவாத அரசுக்கு அதிலும் அவசரம். தன் மகனைப் பார்க்கத் துடித்த தந்தைக்குக்கூட அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. பொழுது இருட்டியது. சிறைக் கதவுகள் அடைக்கப்பட்டன. சிறைக் கண்காணிப்பாளர்கள், நீதிபதி, காவல் துறைக் கண்காணிப்பாளர்கள் ஓர் அறையில் இருந்தனர். ஏழரை மணியை கடிகார முள் எட்டியது. பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு மூவரும் அறையிலிருந்து வெளியே அழைத்து வரப்பட்டனர். அவர்களுடைய கண்கள் கட்டப்பட்டன. மூவரும் தூக்குமேடையில் ஏறி நின்றனர். முதலில் பகத்சிங்கின் கழுத்தில் தூக்குக் கயிறு மாட்டப்பட்டது. வருகிறேன் சுகதேவ்! வருகிறேன் ராஜகுரு! கலங்காத குரலில் கம்பீரமாய் விடைபெற்றார். பகத்சிங் வாழ்க! சுகதேவும், இராஜகுருவும் பலமுறை முழங்கினர். மூவர் உள்ளத்திலும் உணர்வுக் கொந்தளிப்பு. சரியாக மணி 7:35 இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்! (புரட்சி நீடூழி வாழ்க!) பகத்சிங்கின் இறுதி முழக்கம் எங்கும் எதிரொலித்தது! ஆம் அடுத்த நொடியில் சுருக்குக் கயிறு, அந்த அரிய புரட்சி மனிதரின் கழுத்தை நெருக்கியது! இணையில்லா எதிர்காலத்தை இந்தியா இழந்தது! அடுத்து ராஜகுருவும், அதற்கடுத்து சுகதேவும் தூக்கிலிடப்பட்டனர். அவர்களின் உடலையாவது இறுதியாகப் பார்க்கலாம் என்று எதிர்பார்த்து சிறைக்கு வெளியே காத்திருந்த உறவினர்களுக்குக்கூட காட்டாமல், இறுதிச் சடங்குக்கு ஏற்றிச் சென்றனர். இந்துப்  புரோகிதர் ஒருவரும், சீக்கியப் புரோகிதர் ஒருவரும் அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். யாருடைய உடல்கள் என்ற விவரம் புரோகிதர்களுக்குச் சொல்லப்படவில்லை. விளக்கொளியில், இறந்தவர்களின் வாயிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் இரத்தம் வருவதை மட்டும் அவர்கள் கண்டனர். அச்சத்தில் வாய் தடுமாற மந்திரங்களை அவர்கள் ஓதினர். ஒரு காவலர் உடல்களிலிருந்து ஆடைகளைக் கிழித்தான். ஒரே சிதையில் மூன்று உடல்களையும் அடுக்கினர். மேலும் கீழும் விறகு எளிதில் எரிய மண்ணெண்ணெய் ஊற்றப்பட்டது. ஆதிக்கத்திற்கு அடங்காத ஆற்றலாளர்களின் உடல்கள் அல்லவா! அடம்பிடித்து எரிய மறுத்தன. செத்தும் எதிர்ப்பா? எரிச்சல் அடைந்த காவலர்கள், அவர்களின் உடலை துண்டு துண்டாக நறுக்கி தீயில் போட்டனர். இரண்டு மணி நேரம் போராடி எரித்து முடித்த சாம்பலை ஒரு கம்பளியில் அள்ளினர். சட்லஜ்  ஆற்றில்  அச்சாம்பல்  கரைக்கப்பட்டது. ஓடும் நீரில் சாம்பலாய் அவர்கள் கரைந்தாலும், ஒவ்வோர் இந்தியர் உள்ளத்திலும், ஏன் உலக மக்களின் உள்ளத்திலும் நிறைந்து உணர்வூட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் _ எரியும் போது ஒன்றாக எரிந்து, சாம்பலாய் ஒன்று கலந்த அம் மூவரும். வாழ்க பகத்சிங்கின் புகழ்! (பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் மூவரும் தூக்கிலிடப்பட்ட நாள்: 23.3.1931)  - மஞ்சை வசந்தன்        செய்திகளை பகிர்ந்து கொள்ள